Ризикот од уринарни инфекции во сите периоди од животот е многу почест кај жените и кај сите возрасни групи, најчесто кај младите, сексуално активни жени и кај жените во менопауза. Анатомски, жените имаат краток излез на уринарниот канал кој е во близина на аналниот отвор, што го фаворизира навлегувањето на бактерии во инаку стерилната урина и појавата на инфекција. Жените со чести уринарни инфекции имаат некои карактеристики кои ги ставаат во ризична група. Слузницата на уринарниот тракт на овие жени има посебни рецептори преку кои E. Coli лесно може да се закачи и да се размножува таму. Сексуално активните жени имаат почести инфекции од неактивните жени. Многу често кај младите жени симптомите се појавуваат веднаш по сексуалниот однос, т.н. Циститис од меден месец. Жените во менопауза се поподложни на инфекции поради падот на нивото на естроген, како и промените што се случуваат во слузницата на урогениталниот тракт. Фактор на ризик е спуштањето на мочниот меур и матката со текот на годините поради слабеење на мускулите на карличниот под, по бременост, породување, поради дебелина. Истите фактори на ризик може да доведат и до инконтиненција - неволното губење на урината, поради што жената носи дневна влошка натопена во урина, а инфекцијата е неизбежна. Кај мажите на слична возраст, овие инфекции предизвикуваат проблеми, најчесто поради зголемена простата.

Акутното воспаление на мочниот меур (циститис) е најчеста уринарна инфекција која ги погодува жените во репродуктивната фаза од животот - претежно млади, сексуално активни жени, како и жени во менопауза.
Голем број млади жени имаат чести, акутни или повторени инфекции на уринарниот тракт во форма на циститис од медена месечина. Тоа е воспаление на мочниот меур веднаш по сексуалната активност, по долг период на апстиненција или поради голем број сексуални односи во краток интервал. За време на сексуалниот контакт, се зголемува можноста за микролезии на кожата и мукозните мембрани на гениталниот регион, што го олеснува преминувањето на бактериите до мочниот меур и развојот на инфекција.
Жените во менопауза често страдаат од повторливи уринарни инфекции. Објаснувањето лежи во тоа што поради недостаток на естроген во менопаузата, отсуствува и заштитата на слузокожата на уринарниот тракт, што ја фаворизира Ешерихијата лесно да се закачи и да се размножува таму.

Инфекциите на уринарниот тракт се третираат со антибиотици. Третманот зависи од видот на предизвикувачкиот агенс, како и од сериозноста на симптомите и сериозноста на инфекцијата и обично трае 3-10 дена. Должината на лекувањето и видот на антибиотиците ги одредува урологот или надлежниот лекар. Не постои најдобар или најјак антибиотик за уринарна инфекција, лекот се избира емпириски или според чувствителноста на бактериите, врз основа на уринокултура со антибиограм. Честото и неконтролирано користење на антибиотици не е без негативни последици, бидејќи доведува до нарушување на работата на желудникот и цревата, појава на дијареа, но и развој на отпорност на бактерии, т.е. отпорност на бактерии. Така, маѓепсаниот круг се затвора: се повеќе антибиотици, почеста бактериска отпорност, почести инфекции на уринарниот тракт. Агенцијата за лекови и медицински помагала на РС издала известување до лекарите за употреба на антибиотици и уроантисептици, кои вообичаено се користат за лекување на уринарни инфекции. Се апелира, поради се поголемиот проблем со отпорноста на бактериите, да се внимава при препишувањето на антибиотици, да не се претерува со нивната употреба и да не се користат самостојно, за да се зачува нивната ефикасност и да се спречат бактериите да станат резистентни. Затоа, во последните неколку години се повеќе се придава значење на природните третмани, т.е. билни препарати и фитотерапија кои со голем успех се користат во борбата против ешерихија.